| This photo (with an article) was used in the weekly magazine belonging to the Algemeen Dagblad newspaper Saturday 31 May 2003. This time the Magazine had the theme "Vrouw & Auto" (Woman & Car), and the story was in a section "Onder de motorkap" (Under the hood). Article written by: Mark Colly Photograph: Michael Lehmann. |
| "Die kleine, lieve ronde koplampjes..." | "Those little, sweet round headlights... |
| Naam: Marieke Bunnik Leeftijd: 29 jaar Beroep: Medewerkster Rijkswaterstaat Woonplaats: Vlaardingen Merk auto:Citroën 2CV Bouwjaar: 1977 | Name:Marieke BunnikAge:29 years Profession: Medewerkster RijkswaterstaatCity:VlaardingenMake of car:Citroën 2CVYear:1977 |
| Ze baalt, sindes een paar maanden kan
marieke nauwelijks sleutelen aan haar Citroën 2CV. Ze heeft een overbelaste
schouder. "Het is frustrerend. Het sleutelen is een uitlaatklepvoor mij.
Op het werk ben ik met mijn hoofd bezig: beleidsstukken maken en vergaderen.
Dan is het heerlijk om in je vrije tijd even lekker met je handen in de
weer te zijn." Maar ja, die schouder. Binnenkort gaat ze revalideren, zodat
ze snel haar hobby weer kan oppakken. Dat is nodig. Tijdens de fotoshoot
ontdelte ze een gat in de bodemplaat. "Zeg maar gerust dat de voortschrijdende
tijd en de invloed van de natuuurlijke elemenet mijn eend hebben getransformeerd
tot een prehistorisch Flintstonesmodel, waarbij de inzittenden met de voeten
moeten meelopen over het wegdek."
Werk uitbesteden is geen optie. "ik leg niet graag het lot van iets wat mij dierbaar is in de handen van een ander. Ik kan er niet mee leven dat ik mijn auto ergens breng en hem later weer kom halen zonder dat ik gezien heb en begrijp wat er mee is gebeurd. Dat vertrouw ik niet." Haar eend, haar 'Liefbeest' (een foutje in het artikel, want zij zelf noemt de eend 'Liefbees'), is ook eer dan een auto. "Ze staat voor vrijheid. Dakje open, wind in je haar, zon in je gezicht..." Wat er zo bijzonder is aan de 2CV? "Het ontwerp. de kleine, lieve ronde koplamjes. De grappige uitstraling. Ze is echt een eend. Ze ziet er ietwat vreemd uit. Waggelt onhandig over de weg en kijkt daarbij heel koddig uit haar ogen. Dat vind ik aandoenlijk. Een soort schoonheid in eenvoud." Ze begon te sleutelen toen ze haar Liefbeest kocht. "Ik werd lid van Het Eende-ei, een sleutelgroep. Daar konden ze me goed uitleggen hoe het allemaal werkte en ik kon er goedkoop onderdelen kopen. Ook heb ik er een basiscursus techniek gevolgd. Ik heb veel te danken aan die club, en al die mensen die er tijd in hebben gestoken om mij hun kennis over te dragen." Ze heeft zojuist gehoord dat ze het motorblok mag meenemen naar de revalidatie. Sleutelen als therapie. "Bij de intake moest ik een ei bakken en stofzuigen, wat mij deed vrezen dat mijn gehele ergotherapeutische carrière zich op het huishoudelijke vlak zou afspelen. Gelukkig begreep men in het Dijkzigt-ziekenhuis in Rotterdam dat het beter is in te spelen op activiteiten waarmee ik affiniteit heb. Nu ga ik tijdens het sleutelen leren mijn spieren goed te gebruiken." Niemand van haar vrienden kijkt vreemd op van haar hobby. "Er zijn in mijn kennissenkring opmerkelijk veel mensen te vinden die oude auto's en motoren rijden en enigszins vervreemd zijn van hedendaagse begrippen als trendy en fashion. Niet dat ze de hele dag met sandalen en geitenwollen sokken aam in hoger sfrenen in het park liggen. Het is meer een soort praktische, no-nonsense manier van leven. Waarom zou je iets wat goed is en nog functioneert willen inruilen voor iets nieuws? Dat begrijp ik niet zo goed!" |
translation into English will follow |
